دانلود دوبله فارسی فیلم Paper Moon 1973 - مشهد فیلم - مرجع دانلود فیلم و سریال کلاسیک و نایاب

مرور فیلم های بزرگ
۲۹ مه ۲۰۱۹
نقد و بررسی : ماه کاغذی
– سودی غریب و بسیار رضایت بخش
توسط آرون کومار
——————————————————–

پیتر باگدانوویچ کارگردان آمریکایی موج نو (همچنین منتقد و مورخ سینما) صنعتگر ماهری درسینما بود. چهار فیلم اولش که بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۳ ساخته شد، متعلق به ژانرهای کاملاً متفاوتی بودند. اولین فیلم «هدف‌ها» (۱۹۶۸) فیلمی هیجان‌انگیز درباره یک تک‌تیرانداز دیوانه بود که غریبه‌ها را در خیابان می‌کشت. آخرین نمایش تصویر (۱۹۷۱) – نامزد ۸ جایزه اسکار، داستان تلخ و شیرینی است که در حومه شهر کوچک تگزاس اتفاق می افتد که سابقه این زیرژانر دراماتیک را رقم می زند. درفیلم « تازه چه خبر دکتر جون؟ (۱۹۷۲)» باگدانوویچ ژانر کلاسیک و متمایز هالیوود، کمدی اسکروبال را می پذیرد. پس از آن معروف‌ترین اثراین کارگردان ماه کاغذی (۱۹۷۳)، فیلمی درام/ جاده‌ای در دوران رکود بزرگ بود. باگدانوویچ بعداً فیلم‌های باکیفیتی مانند همه آن‌ها خندیدند (۱۹۸۱)، نقاب (۱۹۸۵) و صداهای خاموش… (۱۹۹۲) راساخت اما هیچ وقت به بهترین آثار قبلی‌اش نزدیک نشد:فیلم های «آخرین نمایش فیلم» و بعد ازآن«ماه کاغذی،» به لطف عملکرد تاتوم اونیل کوچولو بسیار مورد توجه قرار گرفت و به یاد ماندنی شد،.فیلم بر اساس رمان دیوید براون به نام «ادی پری»ساخته شد. فیلمنامه فیلم توسط آلوین سارجنت نوشته شده است (که بعداً برای «جولیا» و «مردم معمولی» دو جایزه اسکار گرفت ). پیتر باگدانوویچ بیان کرده است که او نویسنده را مجبور به بازنویسی زیادی کرده است تا ساختار سه پرده ای کاملا کلاسیک و نمادین را به روایت بیاورد. فیلم ماه کاغذی می خواست توسط جان هیوستون کارگردانی شود در حالی که پل نیومن و دخترش نل در حال مذاکره برای ایفای نقش شخصیت های اصلی بودند. اما وقتی باگدانوویچ وارد عرصه شد، روی رایان اونیل (بری لیندون) که در آن زمان دو موفقیت بزرگش را پشت سر گذاشته بود، پافشاری کرد،قصه عشق و تازه چه خبر دکتر جون؟ .تاتوم اونیل ۹ ساله – دختر رایان – پیش از این هرگز درطول زندگی اش درفیلمی بازی نکرده بود اما اسکار بازیگر نقش مکمل ( جایزه جوانترین اسکار) را از آن خود کرد .برای درک کارهای پیتر باگدانوویچ که او اغلب فیلمسازان قدیمی مانند اورسن ولز و جان فورد را الگویی برای خود می‌دانست،او به قانون آنها برای ساختن بازیگران اعتقاد داشت. در میان آثاراین کارگردان، «ماه کاغذی» کامل‌ترین بازیگری را دارد (حتی دختری که نقش ایموجین را بازی می‌کند). به شکل سنتی اش بازیگران کودک با تاکید بر کلیدهای احساسی ما جوایز را دریافت می کنند، اما بازی تاتوم اونیل دارای انرژی خام و ظرافت باورنکردنی بازیگری کارکشته است. کارگردان باگدانوویچ بیان کرده است که کار کردن با دختر کوچک را به سختی پشت سر گذاشته و برای «ساخت» این حد از ظرافت تلاش‌های زیادی کرده است. حالادرآمده یا درنیامده، آن نگاه کال با ارزش در چهره تاتوم واقعا باطن این فیلم فوق‌العاده خنده‌دار را می سازد. ماه کاغذی من دویست دلارم را می خواهم! فیلم به طریقه سیاه و سفید باشکوهی فیلمبرداری شده در جاده‌های گرد و خاکی، شهر کوچک کانزاس ۱۹۳۵ بازسازی شده است. آدی لاگینز (تاتوم اونیل) نه ساله در مراسم تشییع جنازه مادرش وهمراه نقش موزس پری (رایان اونیل) شرکت می‌کند. ماشین متروکش را برای ادای احترام می راند. همسایه ها در مورد اینکه چگونه آرواره موزس و آدی شبیه به هم است نظر می دهند. ادی با تعحب فکر می کند که آیا موزس می تواند پدر او باشد، همانطور که دو مرد محلی دیگر بود. خیلی زود، آدی یتیم با موزس همراه می شود تا او را به عمه اش در سنت لوئیس تحویل دهد. موزس شیادی است که با فروش انجیل های گران قیمت از زنانی که اخیراً بیوه شده اند کلاهبرداری می کند. علاوه بر این، موزس با توجه به شرایط بد اقتصادی آن دوران، احساس می‌کند داشتن یک دختر بچه در حین تجارت هیچ فایده‌ای ندارد. بنابراین او از نام مادر ادی استفاده می کند تا مقداری پول باج گیری کند و ادی را به یک سفر با قطار بفرستد. اما او دختری سرسخت است که همه چیز را در مورد روش های ناپسند بزرگسالان می داند. او ناپسند حرف می زند (شاید برای زمانه ما بد به نظر نرسد)، در اوقات فراغت سیگاری می‌کشد، به رادیو گوش می‌دهد و در مورد فضایل فرانکلین روزولت بحث می‌کند. آدی در بازی باج خواهی خود موزس را شکست می دهد. با این حال، وقتی آدی نشان می دهد که چه هنرمند طبیعی است، همه چیز برای هر دو بهتر می شود. موزس بیش از همیشه درآمد کسب می کند، معجزه ای با در نظر گرفتن اینکه چگونه خانواده ها با کامیون های خراب مهاجرت می کنند تا از رکود بزرگ فرار کنند. اتفاق می افتد .البته، ماجراجویی‌های جاده‌ای این روح‌های ناامید از طریق شهرهای کوچک غرب میانه آمریکا با موانع کمی روبرو می‌شود.ماه کاغذی یک کلاسیک غربی اسطوره ای فوق العاده با دو بازیگر خوب، بدون برش و تحرک زیاد در پس‌زمینه است.فیلم دچار تششتت نمی شود . به شما احساس جریان زندگی را می دهد. بنابراین، امری واقعی تر می شود. این ایده من از صحنه ای خوب است. نکته ای که در مورد فیلمهای های جاده ای وجود دارد این است که سفر به راحتی می تواند خسته کننده شود. در ماه کاغذی، باگدانوویچ کاملاً جریان روایت را قضاوت می‌کند تا تصمیم بگیرد چه زمانی به سراغ احساسات برود و چه زمانی مسیر را تغییر دهد. همانطور که قبلاً اشاره کردم، کارگردان به طور منظم سفر آدی و موزس را در سه قسمت مشخص می کند: مرحله اول که یک رابطه ناشناخته پدر و دختر را نشان می دهد. قسمت دوم به درگیری طنزی بین ادی و گرفتن پول دوشیزه تریکسی (مدلین کان) اختصاص دارد، که موزس تحت تأثیر طلسمش قرارمی‌گیرد، و آخرین اکشن به درگیری این دو با یک غول‌باز (جان هیلرمن) منجر می‌شود که با پایانی احساسی به سرانجام می‌رسد. پیتر باگدانوویچ هر قسمت را به زیبایی تنظیم می کند و قبل از اینکه کهنه شود به قسمت بعدی می رود. علیرغم اینکه فیلم یک کمدی ماجراجویانه است، این افتخاری برای کارگردان است که صحنه‌های سریع و تحسین‌برانگیزی به ما داده است. به عنوان مثال، صحنه ای که تریکسی کان به (آدی- تاتوم) احترام می گذارد و در عین حال تنفر دختر را از خودش تشخیص می دهد. ما واقعاً احساس شخصیت رادرک می کنیم .در غیر این صورت به عنوان یک بلهوس شناخته می شد. تصمیم کارگردان باگدانوویچ برای تمرکز عمیق و برداشت‌های بی‌وقفه با دیالوگ‌های سریع و هم پوشانی، قماری بزرگ بود، به‌ویژه با یک بازیگر بچه بی‌تجربه. اما نه تنها او آن را به درستی دریافت کرده (پس از چندفیلم)، آن صحنه‌ها و سرعت عملی را به روایت اضافه می‌کند. صحنه ای (در پایان پرده اول) که رایان و تاتوم در حین رانندگی در جاده های پرگرد و غبار در وسط کانزاس بر سر انجیل ها با هم مشاجره می کنند، در طی سال ها در مورد اینکه چند روز طول کشیده تا کامل شود، شهرت پیدا کرده است. در نمایش فیلم در سینما، این صحنه خاص هنوز هم درخشان به نظر می رسد. ما را وادار می کند تا به ناگفته های ارتباط بین پدر و دختر توجه کنیم. باگدانوویچ از جزئیات پس‌زمینه به نفع شخصیت‌ها اجتناب می‌کند، اما چیزی که چشمان ما را به آنها می دوزد، استفاده ظریف از تکنیک‌های ذهنی دوربین است. از آنجایی که کارگردان دو بازیگر مناسب برای نقش دارد، نگاه ناامیدکننده یا صرف بانشاطی بین آنها اتفاق می افتد،واین سبب می شود که ارتباط عاطفی با بیننده برقرارمی‌کند. البته، بخش عظیمی از اعتبار را باید به اجرای اصلی خنده دار تاتوم اونیل اختصاص داد. او به راحتی هر صحنه ای را از پدرخودش و بازیگر مطرحش رایان می قاپد (باید به نگاه های ناامید و پنهانی او توجه کرد که همچنان به پویایی شخصیت ها بسیار می افزاید). هیچ سایه دراماتیک غیرضروری یا احساسات ساختگی ،تصوری برای جذاب کردن به شکل سرپیچی در بازی تاتوم وجود ندارد. هم باگدانوویچ و هم بازیگرانش ما را قویاً به این باور می‌رسانند که کمتر فیلمی می تواند به شکل رقت‌انگیزی زیبا شود. در نهایت، ماه کاغذی خودش را به ژانر کمدی محدود نمی کند. مانند کمدی‌های دوران صامت، جریان غم انگیزی در سفر آدی و موزس وجود دارد. ضعف وجودی آنها که توسط زمانه نامشخصی برجسته شده به عنوان نیرویی قدرتمند عمل می کند که سطح کمدی را به پیش می برد. همچنین لایه‌ای از غم و اندوه در فیلم وجود دارد که می‌توان پس از پی بردن به اینکه اونیلز و باگدانوویچ در هالیوود پس از این سینمای باشکوه در هالیوود چه کاری انجام دادند، تشخیص داد. ماه کاغذی یک فقره دورهمی دلگرم کننده و خنده دار است که با اجرایی بی اندازه جذاب و کارگردانی فوق العاده همراه است.فیلم قطعاً یکی از بهترین فیلم‌های بزرگ‌ دهه هفتاد سینمای آمریکا است .