دانلود دوبله فارسی فیلم Napoletani a Milano 1953
Napoletani a Milano
98 دقیقه
●
1953
dvdrip
+14
پسندیدم
0
نپسندیدم
0
0% رضایت بر اساس (0) رای کاربران
خلاصه داستان
پس از کشته شدن 5 نفر در خانه های ویران شده ناپل که توسط شمالی ها اداره می شد، اقوام جنوبی برای شکایت و دریافت غرامت به میلان سفر می کنند.
کارگردان:
Eduardo De Filippo
دوبله فارسی
نقد اول :
منتشر شده در Cinefilia
23 ژوئن 2019
یک برخوردقدیمی بین ذهنیت میلانی و آنچه که در اینجا توسط بانویی شمالی به شکل تحقیرآمیزی «سبک ناپل» نامیده میشود. واضح است که لوکا مینیرو ادواردو دی فیلیپو نیست، اما موضوع این نیست نکته این است که فیلم «ناپلی ها درمیلان »هنوز هم یکی از درخشانترین و جسورانه ترین کمدیها برای اندیشیدن به پویایی شمال و جنوب، بهویژه درگیری بین میلان و ناپل است که همیشه مشخصه سینمای ایتالیا بوده است. با این حال، محدود کردن فیلم در محدوده این دیالکتیک (مباحثه و مناظره)ساده خواهد بود، اگر فقط به این دلیل که ادواردو درگیر است جاه طلبی های بسیار بالاتری نسبت به این داستان زیبا دارد به بیراهه می رود. نه، بیایید میدان را به جای دیگری محدود کنیم: ناپلی ها در میلان یک تغییر و در عین حال تعبیر نیمه واقع گرایانه فیلم «معجزه در میلان» است، جایی که آدم های زیرک فقیری که در دهکده ای محقر می مانند مجبور به نقل مکان می شوند زیرا یک شرکت میلانی به جای خانه های ویران خود در کارخانه می خواهد روستایی بسازد. (“آلمانی ها که حتی موفق هم نشدند!”). ما در آغاز منتظرآمدن شهردار آشیل لورو هستیم، با ناپلی که هنوز در آوار غوطه ور است. مشکل اصلی همیشه حدس و گمان است، امافیلم برخلاف ویتوریو دسیکا و چزاره زاواتینی، دی فیلیپو ایج و اسکارپلی را در اختیار دارد. به لطف نگاه این دو نابغه طنز – به خاطر شکل معرفی بازیگران، بین شوخیهای نئورئالیسم و سایر اصول نظری، امضای آنها درفیلم وجود دارد – او چیزی را کارگردانی میکند که شاید بهترین نتیجه کار تا حدودی حذف او از عرصه سینما باشد. کارگردان همچنین نقش اصلی راخودش ایفا می کند و درشخصیت دون سالواتوره در ایفای نقشی شگفت انگیز با ترکیب کاریزما وفقر، صداقت و زیرکی پیدا می کند. او که به عنوان رئیس محله خود شناخته می شود، احساس می کند که پنج نفری که به طور تصادفی در جریان عملیات تخلیه جان خود را از دست داده اند، می توانستند مفید باشند. سپس همه ساکنان به میلان می روند تا وانمود کنند که با هم خویشاوندهستند و درخواست غرامت کنند. این گروه با پیشبینی نزدیک شدن به پایتخت شمالی توتو و پپینو با راه حلی با هیجان کمتر، تجربه کامل شهری بازیگران را با شکایت از آب و هوا و ناراحتی ناشی از عادتهای گوناگون بروزمی دهند اما صحنه (به یاد ماندنی همه سیاه پوشان که برای مردگان اشک می ریزند) تنها جایگزینی برای میلانی ها است، بازی ها که به تدریج ماهیت واقعی این دو جزء را آشکار می کند: از سویی، گرسنه مردن ک باعث می شودموافقت شودکه در شرکت کار کنند تا غذا بخورند. از سوی دیگر، سرمایه دارانی که خوشحال هستند که اگر کارگران تصمیم بگیرند مجانی کار کنند، پولی نمی دهند. وقتی از سینمای ایتالیا یاد میکنیم، هرگز در مورد ناپلیها در میلان صحبت نمی شود: مایه شرمساری است، زیرا همبستگی طبقاتی بهرغم تفاوتهای جغرافیایی، پوپولیسم سالم، افراد خوبی که کار میکنند، جروبحث طبقاتی بین مدیران به وضوح در اینجا دیده میشود. چهره ها خوب نشان داده شده و پشت سرشان پوشانده می شود.همچنین جالب است که لحظه ای تقریباً نامحسوس را مشاهده می کنید که در آن یک بازی نگاه بین اکثر سهامداران شرکت و یک ناپلی است که به در تکیه داده و به جلسه گوش می دهد: چند ثانیه، بله ، اما سرشار از اروتیسمی غیرمنتظره که پیش بینی رابطه معشوقه و خدمتکار غرق در یک سرنوشت غیر معمول است. این لحظات بسیار خوب، که با بررسی دقیق تر جرقه های دیگری نیزدرفیلم وجود دارد: به همین دلیل است که ما ادواردو را به عنوان یک فیلمساز دوباره کشف می کنیم.
نقد دوم :
بررسی ناپلی ها در میلان
ناپلی ها در میلان حدود شصت سال قبل از “آثار” سیانی و بیسیو، سی سال قبل از کتاب ها و فیلم های لوسیانو دکرچنزو، و همچنین چند سال قبل از توتو، پپینو و… وارد می شوند. نگاه تیزبین ادواردو، تفاوتهای شخصیتی (تقریباً میتوان گفت، برای آن زمان، شناخت قوم ها) بین ناپلیها و میلانیها را هدف خود قرار میدهد، و آنها را حتی برای مقاصد طنز، در داستانی با نشانههایی از مبارزه طبقاتی برجسته میکند، اما این تفاوت نیز در نتیجه شراکتی پدرانه، جایی که در نهایت سرمایه داران و کارگران می فهمند که خوبی مشترک در همکاری بین دو طبقه اجتماعی و همچنین در همزیستی سودآور بین ناپلی ها و میلانی ها نهفته است ، تلاش ادواردو برای ساختن سینمایی که یک پیشنهاد فیلمبرداری ناب و ساده از تئاتر خودش نباشد قابل تقدیراست، این سینمای واقعی که با وجود برخی از شخصیت ها که نمی توانند از بعد کاریکاتوری خود خارج شوند، روی پای خود ایستاده است. در هر صورت، همراه با کلیشه شاعرانه ادواردو: استاد، شهردار محلی و غیره. اگرچه با اتهام روشنفکری کمتر، ما به نوعی به معجزه در میلان نیز اشاره می کنیم و در کل، در مجموع،فیلم بیش از شایستگی اش کار می کند.
دونقد درباره فیلم
سلام فیلم احمق ها در آکسفورد با دوبلهی اول و نسخهی سیاهوسفید قرارد دهید لطفا ( در همهی سایت ها بجز فیلم بین نسخه “سیاهوسفید” وجود ندارد لطفا قرار دهید ) تشکر از مشهد فیلم